Thk 13’ü Kim Kapatttı?
Bir Hayalin Sona Erişi ve Yüreğimdeki Çatlaklar
Birçok insanın hayatında dönüm noktaları vardır; bazen bir seçim, bazen bir kayıp, bazen de beklenmedik bir kapanış. 2020’de kaybettiğimiz THK 13’ün kapanışı benim için her şeyden önce bir hayal kırıklığıydı. O an, sadece bir kulübün kapanması değildi; benim için, yıllarca gökyüzüne özgürce bakma hayalimin simgesiydi. Kayseri’de yaşayan 25 yaşındaki bir genç olarak, o anki duygularımı hala net bir şekilde hatırlıyorum: umutsuzluk, öfke, belirsizlik… Ama her şeyin başladığı, her şeyin geçtiği yer; orada, kaybolan bir umut olarak kaldı.
Bir Hayalin Ardında
Bir çocukken, belki de hepimiz gibi, ne olmak istediğimi tam olarak bilemezdim. Ama bir tek şey vardı, içimde her zaman uçma isteği… Hava akımlarında süzülen kuşlar, uçakların penceresinden görebileceğiniz masalsı manzaralar, belki de o yüzden sürekli gökyüzüne bakardım. Babam, uçaklardan bahsederken gözlerinin içi parlıyordu; “Uçakların ne kadar hızlı olduğunu hiç düşündün mü?” derdi. O an, sadece bir uçak değil, bir özgürlük, bir kaçış, bir umut vardı içinde.
Kayseri’deki THK 13, belki de bu hayalimin en büyük parçasıydı. Bir kulüp değil, bir hayaldi aslında; her hafta sonu beklenen an, gökyüzüne doğru uçuşa geçişti. Kayseri’nin o soğuk kış akşamlarında, uçuş simülatöründe saatler geçirdiğimde, hayalini kurduğum uçakla yavaşça havalandığımı hayal ederdim. “Bir gün gerçekten uçacağım,” diye düşündüğüm anlar vardı.
O Kapanışın Ardındaki Sözler
Ve bir gün, aniden, her şey değişti. Duymamışsınız gibi görünüyor ama o anı hatırlamak bile canımı yakıyor. Bir sabah uyandım ve sosyal medya hesaplarında THK 13’ün kapanma haberini gördüm. “İçeri giriyorum” dediğimiz o sıcak, samimi ortamın kapanmış olduğunu öğrendim. Ve şunu düşündüm: kimdi kapatan? Gerçekten kim?
Kapanışın ardından aldığım o haberle birlikte, kendi içimde bir boşluk hissettim. Gökyüzüne bakıp, eski günleri düşünürken, ne zaman bu kadar hayal kırıklığına uğradım diye düşündüm. THK 13, benim için bir okul, bir okuldan daha fazlasıydı. Duygusal olarak bağlandığım tek yerlerden biriydi. O kulüp kapanınca, içimdeki özgürlük de bir şekilde kayboldu. Belki de en acı olan şey, bunun sadece bir sistemsel karar değil, aynı zamanda insanların bu kadar çabuk pes edebilmesiyle ilgili bir şey olmasıydı.
Ama belki de bu kadar derinden etkilenen tek ben değildim. O gün bir araya geldiğimizde, birkaç arkadaşım da benzer duyguları paylaşıyordu. Bizim için “kapanan sadece kulüp değil, bir parçamız” olmuştu. Uçmanın ne olduğunu gerçekten anlamadan bir şeyin elinden alınması, her zaman bir şekilde kalbinde derin bir yara bırakır. Bunu hissettim.
Gökyüzüne İsyan
Birçok kişi “bir kulüp kapanırsa ne olur ki?” diyebilir. Ama işte bu, benden farklı bir bakış açısına sahip olmanı gerektiriyor. Hangi yaşta olursan ol, bir tutkun olduğunda o tutkunun peşinden gitmek için her şeyini verebilirsin. THK 13’ün kapanması, benim sadece bir kulübe üye olmamdan öte bir şeydi; o kulüp, bir hayaldi, bir arayıştı, bir yolculuktu. O yüzden ben, sadece bir kulübün kapanmasıyla değil, aynı zamanda bir hayalimin de sona erdiğiyle yüzleşiyordum. Üstelik bir yandan da gökyüzüne bakarken, geleceğime dair ne olduğunu bilmediğim bir korku da vardı. Gökyüzü ne zaman döner, uçmak ne zaman gerçek olurdu?
Bu kadar hayal kırıklığının ardından, ne yazık ki bazı şeylerin gerçekten geri gelmeyeceğini anlamaya başladım. Gökyüzüne bakıp, eski zamanlarda kalmak ve uçarak özgür olmak, bana bir an için uzak bir hayal gibi gelmeye başladı. Ama yine de, belki de bir gün, oraya geri dönüp o uçuşu gerçekleştirmek için bir yol bulurum diyordum içimden. Ve kendime sürekli hatırlatıyordum: her şeyin bir zamanlaması vardır.
Umut ve Yeniden Başlangıç
Birçok insan gibi, hayatımızdaki olumsuzluklar bizlere yeni bir şey öğretir. O kapanış, ne kadar acı verse de, bir nevi yeni başlangıçların da tohumlarını ekmişti. Eğer THK 13 kapanmasaydı, belki de bu kadar derinden hissetmeyecektim. Eğer kaybetmeseydim, belki de gökyüzüne tekrar bakmaya bu kadar istekli olmayacaktım. Kayseri’nin o soğuk akşamlarında, eski günleri yad ederken, aslında daha önce görmediğim bir gerçeği fark ettim: hayat her zaman devam ediyor.
Uçmayı seviyorum. Ama bu, sadece fiziksel bir şey değil. Uçmak, aynı zamanda bir özgürlük, bir arayış, bir bilinç meselesi. Her kayıp, başka bir fırsatın habercisidir. Belki de THK 13’ün kapanışı, bana uçağa bir adım daha yaklaşmak için yeni yollar arama cesareti vermiştir. Belki de o zaman, farklı bir şekilde uçmayı öğreneceğim.
Sonuçta, Kim Kapatttı?
Sonunda, kim kapattı sorusu hala kafamda dönüyor. Ama artık o kadar önemli değil. Kimseye ya da hiçbir şeye öfkelenmek yerine, belki de o kaybı bir ders olarak kabul etmeliyim. Hayatta her şeyin bir zamanlaması olduğunu, her kaybın arkasında bir kazanç olduğunu anlamalıyım. Gökyüzüne bir kez daha bakmak, umutla dolmak ve bir gün uçarak özgürlüğü hissetmek için yeni yollar aramak… Her şeyin, bir gün yeniden başlaması gerektiğini unutmamalıyım.
Belki de kaybolan hayal, yenisinin önünü açmıştır.